Miniaturka 4

Wielkie ukłony w stronę mojej bety Catty, która zabetowała to w ekspresowym tempie (po niecałych 20 min. Miniaturka była z powrotem u mnie, ale bez błędów). Miniaturkę dedykuję osobą czekającym na przyjazd ich bliskich za granicy.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-Kochanie, baw się tak, abym Cię widziała, dobrze?

-Oczywiście.

Stałam, patrząc, jak mój skarb idzie w kierunku piaskownicy. Gdy był już u celu, podeszłam do najbliższej wolnej ławki. Usiadłam. Zaczęłam oglądać poczynania mojego dziecka. Uświadomiłam sobie, że Ben ma już osiem lat. Kiedy miną czas mojej młodości? Jak to się stało, że mam 25 lata i siedzę na ławce na placu zabaw? Przecież dopiero co byłam szesnastolatką  szaleńczo zakochaną w najprzystojniejszym chłopaku w szkole- Draco Malfoy’u.  Tak bardzo za nim tęsknię, że widzę go idącego w moją stronę z jego firmowym uśmiechem. Jednak on jest tysiące kilometrów ode mnie. Nie mogę się doczekać, kiedy wreszcie załatwi swoje sprawy i wróci do mnie. Do nas.

-Witaj kochanie.- powiedział, siadając koło mnie na ławce.

-Draco, co Ty tu robisz?- nie czekając na odpowiedź , wpakowałam mu się na kolana i namiętnie pocałowałam, tak jakbym nie mogła tego robić od stuleci.

-Na to przyjdzie czas wieczorem Diablico. Zejdź z kolan, bo dzieci się patrzą, nie mówiąc o ich rodzicach.

-Przepraszam.

-Nie masz za co. Też się za Tobą bardzo stęskniłem.

-Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.

-Nie dałaś mi szansy.

-Racja

-Udało mi się załatwić wszystko szybciej, więc od razu się spakowałem i wróciłem do mojej uko….

Smok nie miał szansy dokończyć zdania, bo wpadł na niego rozpędzony chłopak.

-Tata!!! Tak bardzo się za Tobą stęskniłem. Musisz koniecznie zobaczyć, co ostatnio dostałem od cioci Belli. Wiesz, że wujek Harry zabrał mnie na ryby? A mama zdążyła Ci powiedzieć, iż wujek Snape uczył mnie robić szampon na pięćdziesiąt sposobów? Obiecał mi , że jak następnym razem będę u niego to pokaże mi kilka innych metod. Swoją drogą to ciekawe, iż skoro sam potrafi sobie zrobić kosmetyk, że z  niego nie korzysta. Wujek Ron zrobił ognisko w weekend i przy okazji podpalił sobie włosy. Byłem z mamą nad jeziorem w zeszłym tygodniu i potknąłem się, i rozwaliłem kolano.  Zobacz mam jeszcze ślad. Mama nie pozwoliła mi wczoraj oglądać finału Quidicza.- ostatnie zdanie powiedział robiąc minę zbitego psa.

-Jak mogłaś mu nie pozwolić?- zapytał Draco, udając złego na żonę.

-Nasz synek zapomniał, dodać, że mecz zaczynał się o północy.

-To zmienia postać rzeczy. Co powiesz skarbie, abyśmy obejrzeli dzisiaj powtórkę?

-Tak, tak, tak…

-Co do kolana, dlaczego nie dałaś mu eliksiru przyśpieszającego gojenie?

 -Mama chciała mi dać, ale ja oświadczyłem, iż nie wezmę-odpowiedział ośmiolatek ubiegając swoją mamę.

-Dlaczego?

-Bo chciałem, żeby ta blizna była oznaką mojej męskości.

-Idź się jeszcze chwilę pobawić, mój mały mężczyzno- powiedziała Hermiona.-Zaraz będziemy się zbierać do domu-dodała po chwili.

-Jak sobie radziliście beze mnie?

-Nie najgorzej, jednak wolę kiedy jesteś obok mnie. Obiecasz mi coś?

-Co mam Ci obiecać słoneczko?

-Że mnie nigdy nie opuścisz.

-Obiecuję.

Czy Draco dotrzyma słowa- tego na razie nie wiem. Muszę wierzyć, że mnie nie zawiedzie. Jest inna rzecz, którą wiem na pewno. Nie jestem już szaleńczo i irracjonalnie zakochana w Draconie Malfoy’u. Moja miłość ewoluowała. Jest teraz dojrzała. Mam pewność, że gdyby mu się coś stało lub naszemu skarbowi, nie chciałabym dalej żyć. Dlaczego ? Bo to oni są powodem, dla którego rano wstaję z łóżka i nie myślę o tym, ile bliskich osób straciłam przez wojnę.